- Spłacimy przysługę. - Tylko jeden na tysiąc lat.
Inaishingi.
Przeżył upadek...
i zjednoczył Ago.
- Ocalmy go! - Ocalmy go!
- Udało się! - Udało się!
Eunseom!
Rany, to boli.
To nie sen.
Żyjesz.
Przeżyłeś to!
To nie sen.
Wpadłem do wody...
Powiedzcie,
co się stało?
Eunseom!
Nie skacz.
- Eunseom! - Nie!
Trochę ważysz!
- Jesteś za ciężki! - Eunseom...
Eunseom.
- Zostań. - A gdzie idzie?
Nie zostawiaj nas.
Dziękuję wam z całego serca.
Uratowaliście mnie.
Zostaliśmy rozpleceni.
„Rozpleceni”?
Galma...
Jak to ująć w języku Arth?
Nie mają na to słowa.
Gdy uratowałeś moje dziecko,
nasze losy się skrzyżowały.
Teraz znów się rozplątały,
bo uratowałam ci życie.
Ponownie wróciliśmy do początku.
To coś jak przeznaczenie?
Co teraz zrobisz?
Muszę uratować przyjaciela.
Wiesz, co oznacza przetrwanie Sądu Wodospadu?
Podobno
ludzie zaczną mi wierzyć.
To zabawne?
Przeżywając skok do wodospadu Ago,
stajesz się czymś innym.
„Czymś innym”?
Gdy wrócisz do Ago,
nie będziesz już mógł być sobą.
Odejdź z nami, jeśli tego nie chcesz.
Nie rozumiem. Muszę uratować przyjaciela.
Musi wrócić po przyjaciela.
Jeśli uciekniecie, Momo zawsze was przyjmie.
Będziesz naszym gościem.
Pamiętaj o tym.
Każda woda się ze sobą łączy.
Wszystkie są naszym domem.
- Zwróć nam Inaishingiego. - Zwróć nam Inaishingiego.
- Najdroższy wodospadzie. - Najdroższy wodospadzie.
- Zwróć nam Inaishingiego. - Zwróć nam Inaishingiego.
Najdroższy wodospadzie, zwróć nam Inaishingiego.
- Nasz drogi wodospadzie. - Nasz drogi wodospadzie.
- Zwróć nam Inaishingiego. - Zwróć nam Inaishingiego.
- Mówię ci.
- Zwróć nam Inaishingiego. - Postradali rozumy.
- Zwróć nam Inaishingiego. - Zwróć nam Inaishingiego.
Zwróć nam Inaishingiego.
Zbliża się zachód.
Straciliśmy niewolnika!
Igutu mówił, że śnił mu się Inaishingi.
Kłamał.
Igutu być może tak, ale ten drugi z Klanu Tae?
Kłamałby o Inaishingim?
Potrafiłbyś?
Dowiedzieć się, czy ten dureń kłamał?
- Zwróć nam Inaishingiego. - Zwróć nam Inaishingiego.
Zaraz zachód.
Gdy zapanuje mrok,
zginiesz.
Wiem o tym, dupku.
Ostatni posiłek.
Wsuwaj.
Mówię ci.
To wielka sprawa.
O czym ty mówisz? Szybko.
Wciąż to powtarzasz. Rozwiniesz?
- To, że przetrwałeś... - Tędy.
- Chodźmy tędy. - Idioci.
To...
Cholera.
- Słońce zachodzi. - Szybko!
Chodź, draniu.
Jeśli Igutu nie kłamie,
to czemu ten drań ucieka?
To kłamstwo, prawda? Mów, draniu!
I uwierzyliście, durni.
Dobra, szczurze. Zabiję cię i wyślę do kumpla!
Zabij mnie.
W porządku.
Nie chcę już żyć. Zabij mnie!
Drań!
Wiesz co? Mogę już umrzeć.
Czemu?
Bo i tak wszyscy skończycie jak ja.
- Szczur! - Jak ty?
Skończymy jak ty, do cholery?
Nie rozumiesz?
Zginiecie z rąk własnego plemienia!
Ta chora wojna będzie trwać dalej,
aż w końcu i was bracia z Ago pozbawią głowy.
Będę na was czekał. Zabij mnie!
Śmiesz rzucać na mnie klątwę?
Klątwę? Nie mam takich zdolności. To nic z tych rzeczy!
Taka po prostu jest kolej losu.
Ago wciąż będzie zabijać, aż w końcu zginą wszyscy!
Ty szczurze!
Zaprzeczycie?
„Nigdy
brat z Ago nie sprzeda mnie do niewoli
ani mnie nie zabije”. Powiedzcie tak.
No dalej, mówcie!
Ty skurwysynu!
No dalej. Co jest z wami?
Starczy tych bzdur.
Gość z Klanu Tae nas oszukał!
Jak mu się to udało?
Chcemy tego.
Desperacko pragniemy zmiany.
Chcemy, by się to skończyło.
Całe Ago jest zdesperowane.
To dlatego...
nie powinniśmy mieć nadziei.
Czas już się poddać...
i porzucić te marzenia.
Inaishingi?
Bohater, który wyzwoli nas tym zardzewiałym sierpem?
To bzdura!
Jak...
Jakim cudem...
Już.
Jest w porządku?
Proszę.
Mogę go zabrać?
Tak?
Wstawaj.
No wstawaj.
Wiem,
że to nie moja sprawa,
ale czy to był Inaishingi?
Mimo tego, co mówił,
nie powinniście ze sobą walczyć.
Nie chodzi o to, że to złe.
To po prostu głupie.
Chodźmy.
Inaishingi.
Co?
Inaishingi.
Wodospad go wypluł.
Inaishingi...
powrócił!
- Inaishingi. - O co chodzi?
- Inaishingi! - Inaishingi!
Tak?
W ostatnim tysiącleciu Sąd Wodospadu przeżyliście
tylko ty i Inaishingi.
No i?
Poprowadź nas.
Jesteś jego wcieleniem.
Cóż...
To chyba nieporozumienie.
Nie jestem tym, za kogo mnie macie.
Ktoś wskoczył do wody i mnie uratował.
Nieważne.
Być może Inaishingiego też ktoś uratował,
gdy wyszedł z wodospadu wiele lat temu.
To, że ktoś
ryzykował dla ciebie życie w tym okrutnym świecie
i że uciekłeś od zabójczego wodospadu,
bez względu na pomoc innych,
nie byłoby możliwe
bez woli niebios.
To twoje przeznaczenie.
Cóż,
szczerze mówiąc,
gdy mówiłem, że Inaishingi mi się przyśnił,
- to też... - Hej!
- Żartujesz? - Co robisz?
Wypiera się, że jest Inaishingim.
Chodź!
Zaczekaj.
Inaishingi.
Ocalimy niewolników, jak mówiłeś, by mogli wrócić do swych klanów.
Czekaliśmy na to.
Z dumą oddamy swoje życie!
- Oddamy swoje życie! - Oddamy życie!
Czujesz to?
Czujesz wagę swych słów?
Życie wojowników z Myo jest w twych rękach.
Nieważne, czy Inaishingi ci się przyśnił.
Już nim jesteś.
Nie wypieraj się. Jesteś Inaishingi.
O co chodzi?
Chodź.
Co jest?
Co zrobimy?
Nie możemy teraz uciec.
To wszystko...
efekt twojego kłamstwa.
Nieprawda.
Kłamałem o Inaishingim.
Ale kto kazał im ocalić inne klany
i im pomóc?
Ty.
Rany.
Zaryzykują życie, bo ty im kazałeś.
A ty uciekniesz? To szaleństwo.
Nie tak uczono cię w Iark.
Choć sam nie wiem.
Muszę uratować Wahan...
i Tanyę.
Mówiłeś, że musisz walczyć, ale nie przeciwko komuś,
a przeciwko całemu Arthdalowi.
Potrzebujesz podwładnych.
Będziesz miał do dyspozycji 30 000 ludzi Ago.
Czemu się wahasz?
Nie mam racji?
Boję się.
Czego się boisz?
Będę za nich wszystkich odpowiedzialny.
Mogę zniszczyć im życie.
Naprawdę? Tego się boisz?
Wiesz, co jest gorsze?
Jeśli nie spełnisz ich ambicji,
będziesz martwy.
O tym mówiła Xabara.
„Nie będziesz już mógł być sobą”.
Powiedziałem im, by pomogli innym klanom,
- więc nie mogę ratować Wahan. - Wahanie nie istnieją.
Co?
Przyjaciele są utrapieniem.
Ludzie ich zdradzają, porzucają
i w końcu zabijają.
Doszłoby do tego u Wahan?
Chociaż...
sam to zrobiłem.
Gdy pokonałem klif, wypełnił mnie lęk
przed złapaniem
i ponownymi torturami.
Chciałem umrzeć.
Byłem głupi.
Wciąż dochodziłeś do siebie,
a ja kazałem ci ich uratować.
Mungtae nas zdradził,
Teodae zginął, a ciebie brutalnie pobili.
„To moja wina.
Powinienem umrzeć”. Wciąż tak myślałem,
ale tutaj to normalne.
Silni tratują słabych,
więc ci są przerażeni.
A gdy ktoś się boi,
zdradza, ucieka i porzuca swe plemię.
Pierwszy raz polowaliśmy, mając 12 lat.
Pamiętasz słowa matki Choseol z tamtego dnia?
„Gdy wszyscy się boją,
to nie jest tchórzostwo”.
„Przeciwnik jest za silny.
Zostawia to dwa wyjścia.
Musicie walczyć razem”.
„Albo uciec...
w ciszy”.
Dokładnie.
Może ludzie z Ago
chcą walczyć, ale nie potrafią razem.
Poradzisz sobie.
Co ty tam wiesz?
Liczą, że ich zjednoczysz.
Może po prostu wciel się w tę rolę...
dla tych ludzi.
Jesteś snem Wahan.
Może to bzdura,
ale do Wahan dołączyli kolejni.
Nic się nie zmieni.
A ja wydostanę w końcu wszystkich Wahan
z Arthdalu.
Arthdal wkrótce obejmie cały świat.
Dokąd się udacie, gdy ich uratujesz?
Macie jakieś miejsce?
To taty.
Był świetnym wojownikiem.
Włóż ją i pilnuj.
Uratuj naszych ludzi, których porwano.
Tanya.
Uratowanie cię...
nie jest takie łatwe.
To niruha Tagon!
Pokłony!
- Pokłony! - Pokłony!
Na kolana!
- Na kolana! - Na kolana!
Czoło do ziemi!
- Czoło do ziemi! - Czoło do ziemi!
Czemu klęczymy?
Nie wiem. Chyba musimy tak robić.
Szacunek dla niruhy Tagona.
Pokłony!
- Pokłony! - Pokłony!
Na kolana!
- Na kolana! - Na kolana!
Czoło do ziemi!
- Czoło do ziemi! - Czoło do ziemi!
Przewidywałem Święty Proces,
a on pozbawił Asa Rona głowy.
Niruhę Tagona ugryzł wąż,
ale Harim...
Czemu kazał zabić doktora, który go uratował?
Nie mam pojęcia!
Mugwang też nie wie.
Tagon. Czemu...
Pokłony!
- Pokłony! - Pokłony!
- Dokąd idziesz? - Na kolana!
- Na kolana!
Czoło do ziemi!
- Czoło do ziemi! - Czoło do ziemi!
A lustro
stało tuż przed tobą.
Saya?
Od razu wiedziałem.
Jak mogłem nie poznać jego twarzy?
- Na kolana! - Jestem lustrem?
Miecz i dzwon. Co one oznaczają?
- Czoło do ziemi! - Czoło do ziemi!
Stać.
Co to za suka?
Tagon.
Jestem córką i siostrą Plemienia Bato,
Gompa.
- Co? - „Bato”?
Przeklinam cię w imię naszego boga polowań,
Mihaje.
Zabiłeś wodza i starszyznę naszego plemienia!
Strzała Mihaje cię oślepi i ogłuszy.
Twój język utknie, więc umrzesz, nie mogąc krzyczeć.
- Ty suko! - Szamanko Bato.
Mihaje nie rzuca klątw
na Aramuna Haesullę, boga na ziemi i syna Airuju.
Zniszczy cię to, co zamierzasz zniszczyć.
To, co pominąłeś, wróci ze zdwojoną siłą!
Airuju.
Niech dosięgnie go tragedia!
Zabierzcie ją.
Niruha każe ją zabrać.
- Niruho. - Niruho.
Witaj, niruho.
To zaszczyt odwiedzić bibliotekę w Pilgyeonggwan.
Dziękuję.
Żaden problem.
Wszystko pod niebem należy do ciebie, niruho Tagonie.
Wszystko pod niebem należy do Tagona?
Tak myślisz?
Czy nie?
Słucham?
Naprawdę tak myślę.
To dobre zarówno dla nas,
jak i dla Arthdalu.
O co ci chodziło?
O czym myślisz?
Mihol, obiecał ci,
że zachowa naszą tajemnicę.
Czemu to zrobił?
Chodźmy.
Wszystko pod niebem należy do ciebie, niruho Tagonie.
Tak myślisz?
Powiedz.
Co muszę zrobić, by zostać królem?
Wiesz, kim jest król?
Tak.
By niruha Tagon został królem, musi pozbyć się
plemion.
Plemion?
Słuchasz?
Oczywiście.
Jak to zrobimy?
Plemię Białej Góry i Saenyeok.
Jak się ich pozbyć?
Niruha Tanya powiedziała:
„Twe imię cię związuje”.
Jeśli nikt nie nazwie mnie Saya
i nikomu nie będę się tak przedstawiał,
to nie będzie Sayi.
I?
Mulgil porzuci swoją nazwę.
Saenyeok tak samo.
Wszystkie plemiona będą miały wspólną nazwę.
Jaką?
Wielki naród, Arthdal.
Naród, nie unia.
Twój naród,
niruho Tagonie.
A co z ludźmi Unii?
Dla nich też będziemy potrzebować nowej nazwy.
Racja, potrzebujemy.
Wciąż myślę.
Niech Tanya ją wymyśli.
Powiedziała, że imię cię związuje.
Nazwa, którą wymyśli, będzie miała moc duchową.
Co jeszcze?
Potrzebujemy godła
dla całego narodu.
Przygotowałem coś.
Mówiłam, że ma wszystko.
To owoc mojej ciężkiej pracy.
Pamiętam o tym.
Tylko tak mówisz.
Kontynuujcie.
Dokąd idziesz?
Jestem wodzem Hae. Mam dużo na głowie.
Niemożliwe.
W porządku.
Na dziś wystarczy.
Jeszcze jedno.
Sekret brązu...
Zostawisz to tak?
Król musi mieć wszystko.
Wiem, że to Taealha, ale...
Możemy zaczekać na zewnątrz.
Nie,
nie ma potrzeby.
To dlatego Saya poprosił...
o twoją obecność.
Tak.
Twoja armia oraz Daekanie
będą w centrum tego powstania.
Tagon nie dotrzyma obietnicy.
Nie jestem pewna. Po prostu się boisz.
Próbowałeś go zabić, prawda?
Ja tego nie zrobię.
Gdy zostanie królem, będę jego królową.
- A Plemię Hae... - Powierzysz mu swoją przyszłość.
- To nie tak. - Stawiasz los Hae
na serca tych ludzi?
Zmiennych niczym wiatr?
To ty się zmieniłaś, a nie Tagon.
Zamiast zaufać Sanungowi lub ojcu,
zaryzykowałaś i sprzymierzyłaś się z każdym, z kim musiałaś.
To jednak Tagonowi ufasz.
Obdarzyłaś zaufaniem...
tylko jego.
Co sprawiło, że się tak zmieniłaś?
Tak, to pewnie to.
Gdy Tagonowi coś grozi,
bierzesz miecz i jedziesz za nim
na pole bitwy,
nie pytając, czy w ogóle żyje.
Obiecaliście sobie nie ryzykować dla siebie życia.
Bo nie mogłam nic planować,
nie wiedząc, czy wciąż żyje.
Tagon myśli tak samo?
Rzuciłby wszystko
i ryzykował życie?
Przestań wtrącać się między nas.
Świat się zmienia, ojcze.
Unia będzie królestwem,
a Tagon - jego królem.
Co wiesz o królach?
Czytałaś o nich w książkach
i słuchałaś opowieści.
Ja już służyłem jednej osobie.
I wiesz co?
Wzrok Tagona
upewnia mnie w jednym.
Doskonale rozumie, co to znaczy być królem.
Nie będzie się tym dzielił.
Ani z tobą,
ani z nikim innym.
Wiem, że to ciężkie, ojcze,
ale chwała tronu sprawia, że stale trzeba kroczyć
mroczną, ciemną ścieżką.
Hae nie może istnieć.
Wszyscy muszą...
Ojcze!
W porządku?
Tak.
Rany zadane przez Dzieci Shahati
nie goją się tak szybko.
Saya naprawdę jest lustrem?
To on stawi czoła Tagonowi?
Mubaek!
Jesteś.
- Trochę to zajęło. - Fakt.
Co z Olmadae?
Nie masz pojęcia.
Gdyby wiedział o zmianie,
żyłoby mu się tu lepiej.
Wplątał się jednak w zamieszki.
Zamieszki?
Tak.
Wybuchły w Doldambulu. To był chaos.
Co stało się z niewolnikami?
Niektórzy zginęli,
innych złapaliśmy,
a reszta uciekła.
Więc Eunseom...
Mubaek,
Gitoha powiedział mi o...
Mugwangu.
Nie mogę uwierzyć.
Nie wiem, co powiedzieć.
Zbierajmy się.
Trzeba zdać raport.
Jasne.
Airuju to początek i koniec świata,
a niruha Tagon to jego syn.
Yeonbal z Daekan odda hołd.
Gratuluję bezpiecznego powrotu.
Wstań.
Jesteś Igutu.
Nic nie zrobisz!
Rzuć miecz!
Wiele się wydarzyło.
Tak, niruho. Nie mogłem jednak w pełni wykonać...
To już nieważne.
Otrzymasz 12 słoi sorgo za swą ciężką pracę.
- Tak. - Dziękuję, niruho.
Widzisz go pierwszy raz.
To mój syn.
To wódz bang królewskiej służby
oraz pomocnik mój i kapłanki.
Dziwne. Kojarzę jego spojrzenie.
- Ale skąd? - Rozumiem.
Jego syn?
Yeonbal.
Hej.
Doldambul cię sponiewierał.
Zaczekaj.
- Chodź. - Czemu?
O co chodzi?
Gitoha,
syn Tagona to...
Hej.
- Wiedziałeś? - Co?
Że miał syna.
Oczywiście, że nie, ale...
Tylko przed nami to ukrywali.
- Reszta wiedziała. - Puść.
- Tylko przed nami. - Ale puść mnie.
Puść mnie!
Syn niruhy Tagona
wygląda jak Igutu,
który wszczął bunt w Doldambulu.
Zwariowałeś? Nie wiesz, co się dzieje?
- Waż słowa. - Co?
Tagon zabił buntowników i starszyznę,
którzy się mu sprzeciwili.
To, co mówisz o synu niruhy,
lordzie Sayi, wodzu bang królewskiej służby...
Kogo przypomina?
Igutu z niewoli?
- Cóż... - Dość pieprzenia.
Kolejny gość...
Spotkam się z nimi innym razem.
Tak, niruho.
Masz wiadomość od Czerwonego Szpona.
Chodzi o Ago.
Odczytać ją?
Czerwony Szpon?
Zostawię to na później.
Niruho.
Wielu czeka na spotkanie.
Dokąd on idzie?
Ale...
Dokąd idzie?
Cóż,
niruha Tagon nie czuje się najlepiej.
Został poważnie ranny
i ukąsił go jadowity wąż.
Czy to...
Nie, na pewno nie.
O co chodzi?
Obłąkana szamanka z Bato przeklęła niruhę Tagona,
skazując go na gniew Mihaje.
Myślisz, że o to chodzi?
Ty nieznośna świnio.
Boisz się?
Nieznośna świnio?
Nie do wiary.
Chociaż nie gadam ludziom, że Igutu z Doldambulu...
przypomina mi lorda Sayę.
Ty nieznośna świnio. Mogłem cię wtedy zjeść.
Co?
- Niruho! - Niruho!
W porządku?
- Niruho! - Niruho!
Lordzie Saya.
To kara boska.
Mihaje go karze.
To kara za okrucieństwo
wobec Bato i Białej Góry.
Zginiesz za to.
Co się stanie, jeśli niruha Tagon nie wydobrzeje?
Musi błagać Mihaje o łaskę
i zadośćuczynić Bato i Białej Górze.
Ale jak?
Czy...
wiesz w ogóle, co robisz?
Ta książka opisuje całą anatomię Igutu.
Taealha kazała mi ją przeczytać,
bo nie mogłem prosić o pomoc, gdy byłem chory.
Leczyłem się sam.
Ty też musisz.
To nic takiego.
Po prostu jestem przemęczony.
Będzie ciężko,
ale wyjdę z tego.
Nie umrę...
przez coś takiego.
DOLDAMBUL
Zapamiętajcie mnie.
Spróbujcie jakichś sztuczek,
a zabiję was, zamiast wypuścić.
Jasne?
- Tak. - Tak.
Co za idiota wali o tej porze?
Kto to? Pokaż się, durniu!
Za kogo się masz?
Dupku!
Złaź tu!
To...
Igutu!
Tak.
Przyszedłeś tu po nas?
Czwarty.
Piąty.
Szósty.
- Co? - Nie,
będziesz siódmy.
Na razie.
- No dalej. - Wychodźcie!
Szybko!
Mówiłem, że gdy wrócę do Doldambulu,
- będziesz już pod ziemią. - Kiedy?
Albo i nie.
Uciekajcie.
Zaczęło się.
Jest tu ktoś z Doldambulu? Wie, co się stało?
Niruho.
O co chodzi?
Cóż...
W Doldambulu wybuchł bunt.
Niektórzy zginęli, inni uciekli.
Nie mamy jednak pewności,
co stało się z Wahanami.
Nie, żyje. Na pewno.
Przetrwa
i wróci po mnie.
Nie będzie się tym dzielił.
Ani z tobą,
ani z nikim innym.
To ty się zmieniłaś,
nie Tagon.
Racja.
Nie myślałam o sytuacji
ani swoim życiu.
Rzuciłam się na ratunek Tagonowi.
Wydajesz się zmartwiona.
Ja? Wątpię.
Nie,
chodzi o coś więcej.
Wydajesz się inna.
Chciałaś zyskać władzę.
Czemu?
Wykonując rozkazy, będziesz mieć lepiej niż w Iark.
Nie wiadomo.
Teraz jestem potrzebna,
ale to się może zmienić.
To prawda. Taki jest Arthdal.
Nawet ta naiwna dziewczyna nie obdarza ludzi
swoim zaufaniem.
Poza tym
jestem sama.
Z drugiej strony
chyba każdy tutaj jest sam.
Pani!
Pani.
Niruha Tagon zemdlał.
Co?
Jak to zemdlał?
Dałem mu coś na gorączkę.
Czemu nie działa?
Jak w książce...
Muszę zobaczyć ranę.
Nie.
Skóra gnije.
Jest coraz gorzej.
Trzeba to wyciąć
i wypalić.
Tagon!
Co się dzieje?
Nic. Wyjdę z tego.
To nie pierwszy raz.
Jak możesz tak mówić?
Całe miasto już o tym wie.
Pod Świątynią Mihaje jest tłum.
Błagają go o wybaczenie.
Nie rozumiesz?
Uważają, że Mihaje karze Aramuna Haesullę.
Jest źle?
Jak się trzymasz?
- Pokaż. - Nie!
Tagon.
Idę.
Przestań.
Nie masz dość sił.
Muszę.
Wszyscy zobaczą,
że jesteś chory, nie jesteś bogiem i możesz umrzeć.
Ma rację, nie rób tego.
Jest wręcz odwrotnie.
Nie.
Czemu?
Nie możesz.
To niebezpieczne.
Prawdę mówiąc, jest za wcześnie.
O czym mówicie?
Za wcześnie?
Ojcze...
Niemożliwe...
Czemu?
Nie dam rady?
Tego chciałaś.
Tagon!
Jeśli to zrobisz,
nie będzie odwrotu.
To ciebie nigdy nie obchodziło,
co myślą o nas ludzie.
ŚWIĄTYNIA MIHAJE
Idzie niruha Tagon. Okażcie szacunek.
- Niruho. - Niruho.
Przyszedł po wybaczenie.
Oczywiście. Mihaje by mu nie wybaczył,
gdyby nie przyszedł osobiście.
- Niruho. - Niruho.
Pokaż, co potrafisz, Mihaje.
Zabij Aramuna Haesullę.
Zobaczymy, kto jest bogiem,
a kogo należy się pozbyć z Wielkiej Świątyni.
Przekonamy się.
Niruho!
Niruho.
Armio Daekan.
Tak, niruho!
Bóg Plemienia Bato
i bóg polowania, Mihaje.
Spalcie jego świątynie
i zniszczcie świętą Górę Nandal.
Słyszycie?
Tak, niruho.
Teraz nie wyglądam jak purpurowa gąsienica.
Piękny, promieniujący motyl?
Nie, to już koniec.
Nastał on tamtego dnia.
Co...
Jak to?
To miało się stać?
Nie ja jedna się zmieniłam.
Tagon też.
Nie takiego niruhę Tagona znam.
Rany.
Co wiesz o królach?
Doskonale rozumie, co to znaczy być królem.
Skoro tak...
Kto potrafi przyrządzić halucynogeny?
Tylko Hae Yangu.
Jej babka zmarła.
Przyprowadź ją jutro.
Co? Czemu?
Nie!
Jaki masz powód?
Denerwujesz się i boisz?
Mam wezwać zwykłego lekarza
i czekać,
aż przypieczętuje mój los?
Ojcze...
Nie zrobię czegoś takiego.
To twój wybór.
Nie chcę lekarza.
Ty to zrób.
Tu masz wszystko, czego potrzebujesz.
Nie mogę.
Nie robiłem tego.
Mówiłeś,
że uczynisz mnie królem.
Uratuj mi więc życie.
Musisz to zrobić.
Wezwij zaufanego Daekana.
Musi cię przytrzymać.
Zniosę ból.
Większość Igutu potrafi znieść ogromny ból.
Oprócz ciebie.
Wszystko jest już jasne.
Ten Igutu to mój ojciec
i Mihaje ani żaden inny bóg
go nie pokona.
Żaden bóg go nie pokona.
Jak się czujesz?
Chyba dobrze.
Mihaje nie ma szans.
Czegoś ci nie powiedziałem.
Czego?
Jeśli stanę się wszechmocnym królem,
będziesz dziedzicem.
Zostaniesz moim następcą.
- Ojcze. - A mam w planach...
zdobyć wszystko.
Czy to oznacza...
Mihol.
Dobrze, ojcze.
Zajmę się tym.
Niruha Tagon cię wzywa.
Czego ode mnie chce?
Porozmawiać o brązie.
Proszę za mną.
Nie, prosił tylko o Mihola.
Chodźmy.
Chcę zadać ci proste pytanie.
Saya uratował Tagona.
Teraz uznają go za silniejszego niż Mihaje.
Chce zostać królem, więc musi teraz
odebrać wszystko, co może.
Mamy już dar z brązu.
Pokazać go?
Oczywiście. Gdzie mój ojciec? Też musi to zobaczyć.
Rano poszedł do niruhy Tagona.
Chciałaś się ze mną widzieć.
HAE YANGU
Tak.
Powierzysz mu swoją przyszłość. Stawiasz los Hae
na serca tych ludzi?
Zmiennych niczym wiatr?
Rzuciłby wszystko i ryzykował życie?
Zmienił się.
Rozumie, co to znaczy być królem.
Rano poszedł do niruhy Tagona.
Tagon nie dotrzyma obietnicy.
Zaryzykowałaś i sprzymierzyłaś się z każdym, z kim musiałaś.
Dlaczego...
tak na mnie patrzysz?
Ulżyło mi.
Nic ci nie jest.
Szukasz ojca?
Tak, podobno go wezwałeś.
Mniej więcej.
To znaczy?
Poprosiłem Sayę, by odkrył sekret brązu.
I nie powiedziałeś mi o tym?
Przepraszam.
Ale król
musi mieć wszystko.
Inaczej po prostu umrze.
Tu chodzi o Mihola.
Zawsze próbował mnie zabić, bez wiedzy własnej córki.
Może opuścić Arthdal.
A co, jeśli pewnego dnia umrze?
Co z brązem? Nikt nie potrafi go wytapiać.
Dlatego torturujesz mojego ojca?
Wiem, że go nienawidzisz,
ale nie poprosiłbym cię o to.
Jakże miło.
Nie bądź cyniczna.
Opanuj się.
W porządku.
Masz rację.
Król musi mieć wszystko.
Jedna osoba nie może kontrolować fundamentu kraju.
Zrobię to.
Tortury nie zdadzą się na nic.
Poza tym to mój ojciec.
Co zrobisz?
Nie widziałeś tego, co?
To halucynogen.
Miedź.
Cyna.
I proporcje innych metali.
Zdradź, jak tworzyć broń,
akcesoria...
i wszystkie inne rzeczy.
Powiedz.
Od początku
miałem rację.
Sanung też.
Powinniśmy byli
zabić Tagona, gdy była szansa.
Zabij mnie.
Nieważne, co zrobisz,
nic ze mnie nie wyciągniesz.
Nie pozwolę ci umrzeć.
Wyleczymy cię z wszelkiej choroby,
a później...
Zapytam ponownie.
Po prostu odpowiedz.
Wtedy razem z córką zyskacie tu wieczny szacunek.
Szkoda mi ciebie.
Co tu robisz?
Niruha Tagon martwi się,
że powierzył to nowicjuszowi.
Znasz tylko brutalność.
Nie potrafisz nic innego.
Ty też jesteś głupi, ojcze.
Skąd ten upór? To na nic.
Halucynogen...
szybko załatwi sprawę.
Zwariowałaś.
Chcesz wszystko mu wyjawić?
Wyjdźcie stąd.
Ty zostań.
Dobrze, pani.
Mogłem cię zabić,
kiedy zaczęłaś popełniać błędy
przez swoje zadurzenie w Tagonie.
Co robisz? Wyjdź.
Naprawdę...
wszystko zniszczysz?
Wiem, że mną gardzisz, ale to jest po prostu złe.
Co byś zrobił
na moim miejscu?
Zabij mnie,
zanim zacznę
mówić im wszystko.
Jeśli uważasz się za wodza Hae,
to powinnaś
przynieść tu bichwisan,
a nie halucynogen,
i zabić mnie.
Niewiarygodne.
Nie ma zapachu.
Ojcze.
Bichwisan?
Przepraszam.
Nigdy nie czułam potrzeby, by cię przeprosić.
Do teraz.
Dopiero teraz rozumiem,
że miałeś rację.
Zemszczę się, ojcze.
Wyjaw mi sekret brązu.
I odejdź.
Udaj się...
na Wielką Skałę Gochiju.
Symbol tych,
którzy zniszczyli nasze plemię.
Przygotuj się na to.
To...
nasza misja.
To misja Hae.
Podejmę się jej.
Nie wiem, czy się pojawią,
ale obiecuję ci to.
Nic nie słyszę.
Co tu robicie?
Kazała nam wyjść.
Otwórz drzwi.
Co się dzieje?
To było bichwisan.
Wyrzuciłam halucynogeny.
A tylko ona potrafiła je przyrządzić.
Nie będzie ich już w Arthdalu.
Teraz tylko ja...
znam sekret brązu.
Czemu to robisz?
Sam to zacząłeś.
Oszukałeś mnie. Pomogłam ci zostać królem.
Knułeś z bachorem, którego wychowałam,
i zdradziłeś mnie!
Sam to zacząłeś, Tagon.
Jak możesz mi to zrobić?
Już się zmieniłeś.
I ja również.
I sądzisz, że nie skażę cię na tortury?
Będę pod wrażeniem,
jeśli to zrobisz.
Zaakceptuję swoją śmierć,
nawet w męczarniach.
Co?
Ciesz się.
Jestem w ciąży.
Noszę dziecko Aramuna.
Rośnie we mnie młody bóg.
Co zrobisz?
Będziesz mnie torturował?
Czy zabijesz?
Jeśli nie zrobisz tego teraz,
to nie wiem, czy utrzymam to w tajemnicy.
Ale nie masz do tego jaj.
Czemu?
Bo całe życie jesteś samotny.
I nawet, gdy starasz się to zaakceptować,
to wciąż cierpisz.
Mylę się?
Każde plemię ogarnął pewnie chaos.
Ale i nad nim ktoś zapanuje.
Jeśli nie jestem Inaishingim...
Zabiję ich po koronacji.
Tylko jedno z nas
zobaczy jutro błękit nieba.
Niruho. Jeśli tak będzie dalej, Arthdal się rozpadnie.
Tak.
Chcę tego.
Chcę zdobyć cały Arthdal.
Ja, Tanya z Wahan, rzucam na was klątwę.
Ja, Eunseom z Wahan,
zwracam Ago wielkiego Inaishingiego.
Eunseom...
Tanya...
Napisy: Krzysztof Zając